Toen Shakira nog een Shakiraatje was...

 







 

 

 

 Nu is ze plotseling een megakanjer, maar hoe was Shakira als kind? Het populairste meisje van de klas of juist een nerd met alleen maar denkbeeldige vriendjes.

 

Vertel eens wat over je jeugd...
Shakira: Ik groeide op in Barranquilla, een industriestad aan de kust van Noord-Colombia. Ik ben het enige kind uit het huwelijk van mijn ouders, maar mijn vader had uit een vorig huwelijk  al vijf zonen en drie dochters, dus we hadden toch een groot gezin. Mijn vader was een echte intellectueel en vertelde ons altijd over politiek en literatuur aan de keukentafel.

Was dat niet vreselijk saai?
Nee hoor, mijn vader kon het zo interessant vertellen, dat we allemaal ademloos zaten te luisteren.

Kon je goed met je ouders overweg?
Ik heb mijn ouders altijd als mijn beste vrienden gezien. Ik wilde al op jonge leeftijd zangeres worden en mijn ouders hebben me altijd gestimuleerd om deze droom waar te maken. Wel waren ze overbezorgd, maar dat kwam doordat ik hun eigen kind was.

Wat voor meisje was je eigenlijk?
Ik was altijd met muziek bezig. Vanaf mijn achtste schreef ik mijn eigen gedichten en liedjes. 

 Ik speelde al op jonge leeftijd gitaar. En ik deed aan alle talentenjachten in de omgeving mee. Ik was toen al best wel bekend in mijn woonplaats, omdat ik die wedstrijden meestal won.

Wat voor soort liedjes schreef je op je achtste?
Heel romantische! Ik wilde graag een vriendje, maar dat had ik niet, Dus ik bedacht ik een denkbeeldig vriendje. Hij was een prins en hield heel veel van mij.

Was je populair op school?
Dat viel wel mee, kinderen kunnen behoorlijk jaloers zijn. Ik was met heel andere dingen bezig dan de meeste van mijn leeftijdgenootjes. Muziek was toen al het belangrijkste in mijn leven.

Hoe was je eigenlijk als leerling? Braaf of rebels?
Ik zat op een speciale koorschool en was best wel een studiebol, omdat ik gewoon ze snel mogelijk een professionele zangeres wilde worden. Toch werd ik op mijn elfde van school geschopt. Niet omdat ik rebels was, maar omdat de leraren niet wisten wat ze met mijn stem aan moesten. Als ik zong, overstemde ik het hele koor.

Nooit meer teruggegaan naar school?
Op mijn dertiende ben ik naar de grote stad gegaan om model te worden. Daar sleepte ik mijn eerste platencontract binnen en op dat moment was ik blij dat ik niet meer naar school hoefde. Maar toen ik wat ouder werd, bedacht ik dat het toch wel slim was om een opleiding afgerond te 

 hebben, dus ben ik teruggegaan naar school en heb ik alsnog mijn diploma van de middelbare school gehaald.

Klinkt alsof 't je wel heel gemakkelijk is afgegaan. Geen jeugdblunders begaan?
Toen ik zeventien was heb ik in een soapopera gespeeld en gezongen. Dat was mijn grootste blunder. Ik kon namelijk helemaal niet acteren. Ik deed heel erg overdreven, het zag er niet uit. Als ik nu nog beelden van toen terugzie, schaam ik me kapot. Maar het was wel een goede ervaring voor me.

Effe terug naar heel vroeger... Wat is je oudste jeugdherinnering?
Dat is niet zo'n leuke. Het oudste dat ik me herinner is het moment dat mijn moeder te horen kreeg dat mijn broer overleden was. Ik had zes broers, maar één van hen overleed toen ik twee jaar oud was. Hij kwam om bij een verkeersongeluk: hij reed op zijn motor en werd aangereden door een dronken automobilist.

En dat weet je nog terwijl je pas twee was? Veel indruk gemaakt dan...
Dat heeft het zeker. Door wat er toen met mijn broer is gebeurd, heb ik altijd een abnormale angst voor de dood gehouden. Ik ben vreselijk bang om de mensen van wie ik hou te verliezen. En de gedachte dat ik elke dag ouder word en de dus dichter bij de dood kom, maakt me gek. Ik probeer er niet te veel over na te denken, want dan word ik zwaar depressief.

Tekst: Jill Waas