Oral Fixation Tour

Zaterdag 17 maart 2007 was het dan eindelijk zo ver. Nadat het concert van 3 februari kort voor tijd was afgezegd, was Shakira als nog naar Nederland gekomen om de Hollandse fans te verwennen met een schitterende optreden. Shakira trad op in het Gelredome in Arnhem. Het was een uitverkocht concert en de grootste van haar Europese tour dus dat zou wat beloven.

terug naar optredens

Vanaf 14 oktober had ik de concertkaartjes van Shakira op 3februari in Gelredome al. Helaas werd het die dag afgezegt! Maar ik had er dit keer alleen nog maar meer zin in, want ik wist dat ik SUPER plaatsen had!

17maart
Vandaag was het zover!! Naar een slapeloze nacht werd ik wakker gemaakt door me zusje die op me bed stond te springen; WAKKER WORDEN JE GAAT ZO NAAR SHAKIRA!! Overal waar ik keek in me kamer zag ik shakira en ik kreeg een spontane lach op me gezicht! naar 6 jaar wachten ging ik haar toch echt zien !!! ( al was ik wel bang dat het weer afgezegt werd ) 4 jaar geleden kwam shakira ook in Ahoy Rotterdam maar helaas mocht ik toen niet, dus ik heb er super lang op gewacht!

We vertrokken tegen 1 uur van huis weg, we moesten ook nog ongeveer 2 uur rijden. Tegen drie uur kwamen we bij Gelredome aan, en daar waren melissa, daphne en jessica al !! ( met hun ging ik naar het concert ) Me ouders gingen naar familie van ons die dicht bij Arnhem woont. Bij ons in de rij stond nog niemand! maar bij de staanplaasten waren de rijen al behoorlijk vol! we hebben nog heel lang rondgelopen bij Gerledome kijken of we nog bekende zagen. Tegen 5 uur werd drukker bij onse rij, maar we stonden wel weer vooraan. Om half 6 zouden de hekken open gaan, maar toen het half 6 was moesten we nog wel een tijdje wachten. toen eindelijk de hekken open gingen moesten we eerst onze tassen laten checken enzo.. naar 4 lange trappen oplopen waren we eindelijk gerledome binnen [ALWEER=D] we gingen gelijk weer naar onze plaatsen ff onze tassen en jassen neerleggen. Ik had 3 februari al een t-shirt, tourboek, lampje met shakira erop, 2 posters gekocht. Maar nu had ik nog een lancard gekocht. Ook hadden we nog een poster van SEAT met shakira erop gejat =) De tijd ging zooooo sloom..

Toen het half 7 was, kwam er een dj ! Daar hebben we nog lekker op staan dansen, en ik kreeg nog meer zin in shakira !! :D Om 8 uur ging de dj het podium verlaten en toen wisten we dat shakira elk moment kon komen!! Ook begon de hele stadion de wave te doen wat ook super vet was!! Naar duizend keer naar de wc gaan van de zenuwen hadden we besloten om op onze plekken te blijven zitten!! ook hadden we extra veel wc papier meegenomen voor als we gingen huilen hahaha We zagen ook weer heel veel bekende van 3 februari! en we hebben heel veel van het forum gezien wat ook SUPER leuk wass :D ! We zagen ondertussen de band al klaarzitten. Tegen half 9 sprongen de lichten uit! En van zenuwen heb ik de hand van daphne bond en blauw geknepen haha. Er zat een man op het podium die op een harp ofzo zat te spelen Ondertussen hoorde je shakira al zingen maar je zag haar niet , en ik werd al helemaal gek. naar 6 jaar wachten zag ik straks de vrouw die mij gelukkig maakt met haar muziek!! Ondertussen zag je af en toe Shakira's schaduw ik een grote licht cirkel' echt té gek! En nog geen paar seconden daarna sprongen de lichten op het podium aan! ennn...
DAAR STOND ZE !

ik was zoo blij. ze begon gelijk met estoy aqui, wat echt supér was! Ik heb echt met elk nummer keihard mee gezongen, en op de dansnummers lekker meegedanst!! ik was al vanaf me negende fan van haar, en had haar alleen op mp3/radio/tv/computer gezien en gehoord. maar DAMMMM wat kan die vrouw geweldig mooi zingen live!! en dansen als de beste!!!! Ze zong héél veel Spaanse nummers! wat ik helemaal tof vond! want die vind ik allemaal gewéééééldig. Op en eind kwam hips dont lie wat echt geweldig was de hele stadion stond mee te dansen!! Het concert ging jammer genoeg zooo snel voorbij ! =( ik had nog een spandoek gemaakt met daarop; [u]Shakira we wil never let you down[/u] maar omdat ik zo zat te genieten van shakira heb ik de spandoek niet 1 keer omhoog kunnen houden! haha

naar afloop hebben we buiten nog 2 posters van shakira kunnen bemachtigen! waarop eentje een handtekening van haar stond. me ouders zaten al op me te wachten in de Mcdonalds. Ik had ff afscheid genomen van de meiden. Toen we terug wouden rijden naar huis hebben we zowat een uur in de file gestaan! het duurde zolang dat we maar naar een benzinepomp zijn gegaan om daar ff wat eten te halen. tegen 2 uur zijn we weer verder gaan rijden, en ik heb lekker de hele rit naar huis liggen dromen over shakira!! (L)

het was echt een GEWELDIGE dag ! Ik zal dit echt never nooit meer vergeten, voor mij was dit de mooiste van van myn leven.
Ik kan niet wachten tot ze weer komt,
zodra ze weer met een nieuwe tour begint probeer ik naar zoveel mogelijke concerten te gaan!!

xxx Kimberley !

Vrijdag werd ik gebeld door mijn vader in de pauze op school. We zouden eigenlijk naar het concert van Shakira in Köln gaan, maar dat vonden we eigenlijk nog te lang duren. Dus mijn vader belde me en hij zei dat hij kaartjes ging kopen voor morgen (het concert van Shakira in het Gelredome). Ik was helemaal blij. Het vorige concert van Shakira op 22 april konden we niet bij zijn, want het was al heel snel uitverkocht. Toen was ik echt heel verdrietig. Maar nu zou ik eindelijk naar Shakira gaan.

Zaterdag 17 maart (gisteren.) Ik werd wakker en dacht meteen: Shakira! vandaag ga ik Shakira zien! De dag ging op zich best snel voorbij, om 5 uur zaten we op de trein naar Arnhem. Ik woon in Doetinchem. om kwart voor 6 zaten we in de pendelbus naar het Gelredome. Het was er al superdruk, maar we konden nog een plek krijgen (op het veld) bijna vooraan. Ze had een heel leuk voorprogamma, een Colombiaanse DJ die alleen maar reggaeton draaide. Bijna iedereen dansde. Er was een hele gezellige sfeer in het Gelredome. Iedereen keek uit naar Shakira. om half 8 zou ze komen, maar ze kwam om half 9. Dat maakte helemaal niks meer uit, ze was er!

Er begon een man op een harp ofzo te spelen, en je zag Shakira in zo'n schaduw. En toen begon ze Estoy Aqui te zingen. Daarna had ze ons beloofd om 110% te geven en dat heeft ze echt gedaan. Verder heeft ze nog veel oude liedjes gezongen, dat vond ik wel leuk. Ze heeft verder nog No, Illegal, Don't Bother, La Tortura, Si Te Vas, Pies Descalzos Sueños Blancos, Whenever Wherever, Ciega Sordomuda, La Pared, Inevitable en Underneath your Clothes gezongen. Toen ging ze weg en riepen wij: Otra, Otra, Otra! Ze kwam natuurlijk weer terug omdat ze niet kon weggaan zonder Ojos Así en Hips Don't Lie te zingen. Hips Don't Lie en La Tortura zong ze met haar keyboard-speler Albert Merendez. Het was echt GEWELDIG!! Perfect!!

Xxx Yanick.

Daar sta je dan met bijna 34.000 mensen te wachten op Shakira, maar dan komt het bericht: ‘De show gaat niet door, ik herhaal de show gaat niet door!’ En dan weet je het niet meer..
Op het laatste moment wist ik een kaartje te bemachtigen voor het concert van Shakira op 3 februari! Markplaats bood te uitkomst en gaf me deze unieke kans! Zo vertrok ik op 3 februari om 14:15 van huis. Het schrikbarende vond plaatst, de trein was te vroeg! En ik net te laat, dus daar zat ik dan, wist ik toen al maar wat er later die dag ging gebeuren, of beter gezegd, niet ging gebeuren. Gelukkig was Rob in de buurt, die bracht me even naar Nijmegen CS. Daar kon ik te trein richting Arnhem nemen, waar ik iets voor half 4 aankwam. Er reden al pendelbussen naar het Gelredome, dus na het kopen van een retourkaartje van 2 euro, zat ik mooi klaar om te vertrekken. Toen de bus eenmaal vol zaten vertrokken we.
Na een paar minuten verscheen het stadion waar het concert ging plaatsvinden. Er stonden al mensen te wachten, op het eerste gezicht heel veel, maar gelukkig viel het mee. Ik kon bij ingang E aansluiten, zo’n 50 meter van de poortjes, redelijk vooraan dus. En toen begon het wachten, ik was er rond kwart voor 4, dat was zo’n 1 uur en 45 minuten voor het opengaan van de poortjes, nog een redelijk lange tijd dus. Na 45 minuten kwam er opeens een zenuwachtig geluid van voren, en iedereen sprong op en drukte zich richting de ingang. Helaas beleven de poortjes dicht, waardoor nu iedereen stond, ook de mensen die eerst zaten, en we allemaal wat vierkante centimeters ingeleverd hadden. Het was pas half 5, nog een uur te gaan, dus waarom dit gebeurde was niet helemaal duidelijk. Ik kwam naast een paar mannen te staan die de sfeer een beetje aan het oppeppen waren, zeg maar flauwe grappen aan het maken waren, op dat moment was het erg gezellig. Iedereen begon wat met elkaar te praten en te geinen om te tijd te doden. Langzaam kwam half 6 dichterbij, en langzaam begon iedereen wat zenuwachtig te worden. De kaartjes werden te voorschijn gehaald, de tassen omgedaan, klaar om een weg naar voren te beuken en naar het podium te rennen.
En toen gingen de hekken open! Iedereen beukte zich naar voren, waardoor een bewaker woedend ons toeschreeuwde dat er kleine meisjes vooraan stonden en dat als we niet rustig deden, de poorten weer dicht zouden gaan. Langzaam schoof de menigte naar voren en de eerste mensen die al door waren begonnen naar binnen te rennen. Aangekomen bij de hekken moest ik mijn tas even laten zien, waaruit mijn flesje water werd gehaald en weg werd gegooid: ‘dat mag niet hè’. Goh, vind u het raar dat als ik 2 uur buiten moet wachten, ik wat te drinken meeneem? Afijn, mijn fototoestel en een overdosis eten raakte hij niet aan, dus daar moest ik maar genoegen mee nemen.

Ook ik begon maar te rennen, als je iedereen voor, om, naast en achter je ziet rennen, hoef je niet lang te twijfelen. Het podium was aan de andere kant van het veld, dus het was een stukje rennen, en overal stond crew ons te commanderen rustig aan te doen. Ja hoor, stop maar eens een rennende menigte die er op gebrand is vooraan te komen staan! Eenmaal aangekomen was de plek waar we stonden wel prachtig (KLIK). Het was ondertussen kwart voor 6, het voorprogramma zou om 19:30 beginnen, dus er stond weer 1 uur 45 minuten wachttijd in het programma, maar nu lekker warm binnen.
En dan komt het punt dat je dorst en honger krijgt, ik had geen drinken meer, en echt warm avondeten had ik ook niet gehad. Ondertussen begin je toch ook wel na 4.5 uur een lichte drang naar een WC te krijgen, maarja, je staat wel super mooi. Alleen het vooruitzicht nog 4 uur zo te moeten blijven staan begint steeds meer een negatieve invloed op je uit te oefenen. Ik wist dat bij er Coldplay bandjes werden uitgedeeld aan de mensen die in het eerste vak stonden. De vloer was ingedeeld in twee vakken. De mensen die als eerst waren en in het voorste vak kwamen, kregen een bandje, zodat je het vak in en uit kon om eten en drinken te halen. De mensen die later waren, moesten het doen met een plekje in het tweede vak. Maargoed, ik had geen bandjes gezien. Uiteindenlijk toch maar de stap gezet en me uit de groep gewurmd, en ja hoor, daar stonden mensen met bandjes, gelukkig.
Zo liep ik het grote veld op om wat te eten en te drinken. Bij het Gelredome moet betaald worden met betaalkaarten, soort chipcnips met 10 of 20 euro. Erg onhandig, want die dingen krijg je nooit precies leeg, ofwel, daar verdient het Gelredome lekker aan. Ik had er nog eentje van Coldplay met 10 cent, maar daar koop je zo weinig voor. Dus maar een nieuwe van 10 euro aangeschaft en in de lange rij aangesloten voor een broodje knakworst. Na een kwartiertje wat gegeten en gedronken te hebben, zou het voorprogramma bijna beginnen. Nog even snel naar de WC en dan hupla terug naar het voorste vak. Tot hier het verslag zoals ik het graag had gezien, maar..

Ik stond nog niet in het eerste vak, het was ondertussen 5 voor half 8, of er kwam een man met een blaadje in zijn hand het podium op. Het ging beginnen! Toch! Of niet? Ging de show niet door? Nadat de man meerdere keren de woorden ‘de show gaat niet door, ik herhaal de show van vanavond gaat niet door!’ had herhaald en hij begon over dokters begon het door te dringen, Shakira zou niet komen. En dan sta je raar te kijken, wat nu, is dit echt zo? heb ik voor niks al die uren staan wachten? moeten we nu echt naar huis? Mensen lopen doelloos rond, verschillende tranen vloeien, mensen lopen woedend te schreeuwen, elke crew-lid wordt aangesproken door boze en verdrietige mensen. Iedereen wil weten wat er met de kaartjes gebeurd, of er reiskosten vergoeding te halen is (vanuit alle hoeken van Nederland waren fans naar Arnhem gekomen, maar zelf vanuit andere landen: Spanje, Rusland), maar ook de crewleden staan machteloos het, ook voor hun, verrassende nieuws te laten bezinken.
De man las de volgende tekst voor:
“Sorry dat ik vanavond niet kan spelen
ik was er dagen mee bezig om me voor te bereiden speciaal op vanavond
dit zou de grootste show zijn van mijn tour
en dit was dé dag waar we naar uitkeken, ik mijn band en iedereen
we vinden het echt heel heel heel heel erg dat dit niet door kan gaan
in de loop van de dag, ben ik zieker en zieker geworden
en mijn doktoren en iedereen die hebben er alles aan gedaan, maar het gaat echt niet
ik de ene voet niet voor de andere verzetten.
ik kom op 17 maart weer in nederland
en ik hoop echt oprecht dat jullie er allemaal weer willen zijn voor mij
nogmaals duizend maal sorry, Shakira.”

Daarna vertelde hij dat het concert verplaatst was naar… 17 maart. Neeeeee! Voor juist die dag heb ik kaartjes liggen voor The Sounds in Utrecht, een concert waar ik super graag naar toe wilde en nog wil! Waarom nou juist naar die zaterdag? Er zit niks anders op dan die kaartjes te verkopen en te hopen dat The Sounds nog een keer naar Nederland komen. Al gok ik dat die kans groter is, dan het nogmaals mogen bezoeken van een concert van Shakira, vandaar deze keuze. Maar dat maakt het ontzettende balen niet minder!
Ik heb nog wat rondgelopen om overal wat verhalen aan te horen die tegen beveiligers werden gehouden. Ook vooraan, ik mocht immers het eerste vak in, stonden mensen boos verhaal te halen. Een man in een mooi zwart pak met stropdas stond vanaf het podium schreeuwend, hij kwam niet naar het hek, vragen van verwarde mensen te beantwoorden, ofnou, te beantwoorden, op bijna elke vraag kwam het antwoord: nee. Hij gaf niks toen en verwees iedereen naar Mojo. Een meisje was haar kaartje kwijt, die had ze moeten inleveren omdat haar bar-code niet gescand kon worden. Wat moest ze nu, als ze de poort uit zou gaan, zou ze geen voet meer op te staan hebben om bij Mojo een nieuw kaartje te vragen. Maar ze bleef maar verwezen worden naar de hoofdingang. Uiteindelijk liepen er mensen van TicketService rond, die haar geholpen hebben, maar de hulp vanuit Gelredome was alles behalve goed en sociaal. (daarbij wil ik niet alle beveiligers beschuldigen, die kunnen er ook niks aan doen, maar meer de organisatie).
Daarbij komt het feit dat ons 5 minuten voor aanvang van het voorprogramma is verteld dat het niet door ging, terwijl in de stad het al een uur bekend was. En zelf al bekend was dat Shakira al een paar dagen ziek was. Dus om te wachten tot het allerlaatste moment is wel echt een n**i-streek! En dan komen de excuses dat de bussen weer geregeld moesten worden en er een nieuwe datum moest gezocht worden, en ondertussen verdienen ze nog even lekker aan alle consumpties die gekocht worden! Ik heb 5 uur staan wachten, eerst in de kou, daarna binnen! Er waren fans die al vanaf ’s ochtends vroeg zaten te wachten, en dan komen ze op het allerlaatste moment met dit bericht!
Dat Shakira ziek is, kan gebeuren, daar kan ze ook niks aan doen, maar het feit dat het ons zó laat verteld is, en het ook nog eens verzet is naar 17 maart, waar ik dus ook The Sounds had, hebben mij op dat moment wel woedend gemaakt! Dan komt er een hoop ergernis naar boven als je al die uren heb staan wachten. Ik baal er nog steeds van, misschien wel het meeste omdat The Sounds nu niet doorgaat, ofwel: dubbel pech! Toen ik weer aankwam op Nijmegen CS moest ik nog 25 minuten wachten. Het leek wel een eeuwigheid, ik kon het gewoon niet meer opbrengen om nog een keer te moeten wachten!
Dit filmpje laat het bericht zien: Shakira komt niet

Onderstaande foto is gemaakt door Erik! Kijk ook op z'n site waar nog meer van zijn eigen gemaakt foto's staan.

Erik

Vervolg Erik

Daar sta je dan, met iets minder dan 34.000 mensen te wachten op een concert van Shakira in het Gelredome op 17 maart 2007. En ja hoor, daar is ze dan werkelijk! Zes weken later dan gepland klinken de eerste klanken van de prachtige stem van Shakira.
BRON: http://www.blijblauw.com/blog/?p=62

1. De Reis
2. Het Concert
3. Conclusie

17 maart 2007, zes weken na de grote teleurstellende dag van 3 februari, de dag waar Shakira oorspronkelijk zou komen optreden in het Gelredome, maar op het aller laatste moment het nieuws kwam dat Shakira te ziek was om op te treden. Beschreven in mijn vorige artikel: Shakira 3 februari - afgelast. Maar deze dag bracht dan eindelijk de beloofde avond.

De Reis
Net als vorige keer vertrok ik rond 14:15 naar het station, en alsof het een exacte kopie van 3 februari zou worden, was de trein weer te vroeg. Gelukkig was ik nu wel op tijd en kon ik om 14:25 instappen in de trein richting Nijmegen. De trein naar Arnhem stond daar al te wachten, waardoor ik iets voor drie aanwezig was op CS Arnhem. Omdat ik dit allemaal al een keer gedaan had, was de weg naar het stadion bekend en wist ik al een beetje waar ik aan toe was. Er was voorspeld dat het weer niet heel goed zou worden, dus gewapend met een poncho en natuurlijk het nodige eten en drinken begaf ik me richting de pendelbus naar het Gelredome.

Voor de pendelbus was een bonnetje nodig van twee euro, het bonnetje van de vorige keer zat nog netjes in mijn portemonnee, dus daarmee stapte ik de bus in. De man keek snel naar mijn kaartje, maar ik liep spoedig door, om niet ev. terug geroepen te kunnen worden. Ik hoorde later dat de oude kaartjes niet meer geldig waren, dus hier had ik mooi wat euro’s bespaard. Niet lang nadat ik ingestapt was, vertrok de bus en kwamen we rond kwart over 3 aan bij het stadion.

Het leek een deja-vu, de aankomst was precies hetzelfde als zes maanden eerder. Alles was precies hetzelfde opgebouwd. Er stond ook nu al een redelijke rij, op het eerste gezicht al wat langer dan 3 februari, terwijl ik 30 minuten eerder aanwezig was. Maar dit leek zo omdat er heel veel mensen zaten, achteraf was het toch minder druk. Omdat ik wist hoe lang het wachtte duurde vorige keer, en ik er nu nog iets eerder was, was ik al snel op de grond gaan zitten met een boek erbij om de tijd te doden. Langzaam werd het drukker, en opvallend veel mensen veel bekende gezichten van de vorige keer, wat natuurlijk niet heel raar is.

Er waren zoveel dingen opmerkelijk hetzelfde als bij de eerste poging, ook nu werd er rond half 5 gegild vanaf de voorkant van de rij, waardoor iedereen opsprong en zich naar vorig drukte. Gevolg, geen zit ruimte meer. Het duurde zeker nog een uur voordat de poortjes open zouden gaan, dus dat werd weer een lange tijd staan. Achteraf ging de totale wachttijd op gevoel sneller dan de eerste keer, terwijl ik er toch langer stond. Rond half 6 werd het weer onrustig, en haalt iedereen zijn kaartje te voorschijn. De lucht werd donker en zwart en er verschenen paraplu’s, langzaam begon het te druppen en het was al over half 6. Gelukkig gingen niet veel later de hekken open, ongeveer 10 minuten later dan op 3 februari.

Ook nu waren flesjes met drinken verboden om mee te nemen. Ik had twee flesjes bij me, en bedacht me dat als ik er misschien één liet ontdekken, ik de ander wel mee kon smokkelen. Zo verdween het flesje water in mijn jaszak, en het flesje cola in mijn tas. De vorige keer werd alleen mijn tas gecontroleerd, dus daar hoopte ik nu ook op. Totdat ik bijna door de poortjes was. Daar stond iemand iedereen te fouilleren, balen. Dus ik bedacht een laatste truc, door mijn tas voor mijn buik te houden, bij de jaszak met het flesje water, werd ik alleen gefouilleerd aan de achterkant van mijn jas, het flesje was dus binnen! haha. Er werd nog een blik in mijn tas geworpen, het flesje cola weggegooid: ‘flesjes zijn verboden hè’, waarna ik mocht doorlopen. Na een korte rij voor de kaartcontrole begon de weg naar de voorkant van de zaal weer.

Er werd nu veel strenger toezicht gehouden op rennende fans, dus de tour richting het podium duurde wat langer, terwijl je er zo op gebrand bent om vooraan te komen, je hebt immers niet voor niks meer dan twee uur buiten staan wachten. Achteraf bleek er tijd genoeg te zijn, omdat het voorste vak nu veel voller werd gemaakt dat de vorige keer, ongeveer 2.200 fans hoorde ik later. Ik besloot om tegen het hek tussen het eerste vak en het overige veld te gaan zitten, en kwam zo naast twee erg gezellige mensen te zitten. Nu begon de tweede periode van wachten, het was ondertussen bijna zes uur, en volgens de informatie van de vorige keer zou het voorprogramma pas om 19:30 beginnen en Shakira om 20:30, het was dus nog wel even wachten.

Ik besloot om die tijd niet te gaan uitzitten in het vak, en ging nadat het het eerste vak gesloten werd een bandje halen. De personen naast me zouden op mijn jas letten, mooi geregeld dus. Het was dringen en duwen bij de bandjes, die nu geel waren in plaats van paars, dus voor niks zes weken een paars bandje gedragen (was wel te verwachten). Na een tijdje stond ik vooraan en kreeg ik een bandje, die eigenlijk om de linkerpols moest. Iemand zag mijn paarse bandje en vroeg wat je daar mee kon, nu niks meer, die was van vorige keer, waarop de man met de bandjes zei, dan wil je zeker dit bandje om je rechterpols? Dat leek me wel zo handig en daarom kreeg ik bij uitzondering het bandje aan mijn rechterarm, ik was intens gelukkig..

Waarom er trouwens nu zo veel meer fans werden toegelaten in het eerste vak is nog steeds niet duidelijk. Het viel de persoon naast me ook al op, achteraf denk ik dat het is om de mensen die op 3 februari ook in dat vak stonden, meer kans te geven om er nu weer te komen. Aardig, maar daardoor was het nu ook vooraan dringen, terwijl we vorige keer alle ruimte hadden.

Na wat gegeten en gedronken te hebben, de posters bekeken die in na afloop zou gaan halen, begaf ik me terug naar het eerste vak, ‘ik dacht dat je niet meer terug kwam joh’, tuurlijk kom ik terug. Het was iets over half zeven, en er was een DJ het podium op gekomen, die uit zijn platenkast veel salsa, reggae en R&B had gehaald en dit amateuristisch achter elkaar speelde, echt mixen kon hij niet. In eerste instantie was dit een welkome verandering, een beetje muziek bij het wachten, we moesten immers nog twee uur wachten op Shakira. Maar al snel begon de muziek te vervelen, vooral het gebrek aan variatie en de slechte mixen riepen irritatie op, en iedereen had het na een uurtje dan wel gezien. Vandaar dat er een groot gejuich opging toen de DJ om 20:00 eindelijk het podium verliet, het was dan bijna zo ver.

Dit moest dan het voorprogramma zijn, blijkbaar niet dezelfde die op 3 februari gepland stond, waardoor we nu anderhalf uur naar een DJ moesten luisteren. Als er niemand had gestaan, was het niet opgevallen.
Om dit laatste half uur nog even uit te zitten, werd ergens op de tribune de wave ingezet. Iedereen deed enthousiast mee om even de spanning kwijt te kunnen. Na een keer of tien verwaagde de wave langzaam, waarna iedereen gespannen en zenuwachtig de laatste drankjes bestelde, nog even naar de WC ging, of het fototoestel alvast uit de tas pakte. Er ging achtergrondmuziek aan, eindelijk goede muziek, maar nu veel te zacht.

Het Concert
Na 2.5 uur buiten gestaan te hebben en nog eens die tijd binnen gewacht te hebben, moest het dan nu eindelijk gaan gebeuren. Op dat moment begin je toch een beetje zenuwachtig te worden, zal ze echt komen, zal Shakira straks daar, voor mij, op het podium verschijnen, een artiest die je alleen van TV kent, een achterban heeft waar je u tegen zegt, en nog eens een omvang van een prijzenkast waar menig sporter jaloers op is, een stem als een nachtegaal heeft en het uiterlijk .. nouja moet ik verder gaan? dat kan toch niet waar zijn.

En toen ging de muziek harder en klonk The Who uit de speakers. De zaal begon hard te juichen terwijl de band zachtjes te muziek overnam en een bandlid op een soort liggende harp begon te spelen. En een kleine minuut later sprong er licht aan vanaf de achterkant van het podium, daar stond ze: Shakira! Het hele stadion trilde van gejuich en geklap. Estoy Aqui werd ingezet, het concert was begonnen.

Vergeef me, ik weet de volgorde van de nummers niet precies meer, maar deze nummers kwamen live van het podium: Estoy aqui, La Pared, No, Whenever wherever, Ciega Sordomuda, Illegal, Hips don’t Lie, Pies Descalzos, Inevitable, Underneath your clothes, La Tortura, Ojos Asi, Don’t bother, Si te Vas, Te Dejo Madrid

Na het eerste nummer volgende Te Dejo Madrid, Don’t Bother, Si te Vas en daarna La Torura, waar de toetsenist de stem van Alejandro Sanz zong. Tussendoor werd No nog gespeeld, een erg mooi nummer, en live zeker niet minder. Shakira liet horen dat ze live net zo’n mooie, zuivere stem had als haar studio-opnames doen geloven. Hoewel deze uitvoering erg mooi was, kon het me toch niet raken, het laatste kippenvel-achtige stukje miste hier. Pas toen later Inevitable werd ingezet, stond ik met verbazing en op mond te luisteren, dat was zo mooi, hier was het kippenvel-moment duidelijk aanwezig. Helaas was dit de enige keer dat het me echt raakte, de rest was erg goed, maar kon dat gevoel niet meer oproepen.

Maar Shakira had nog meer in petto voor de bijna 34.000 muziekliefhebbers. In de show verwisselde ze maarliefst zes keer van kostuum. Twee verkleedpartijen sprongen er uit. Toen het na een kleine stilte weer begon, was Shakira gekleed in een rode jurk. Terwijl ze No zong was ze mooi belicht van achter, er werd een erg mooie sfeer neergezet. Aan het eind van het nummer kwam de verrassing. Aan de mouwen verschenen twee grote lappen rode stof, waarmee Shakira sierlijke bewegingen begon te maken. Ze verdween zelf in mooie bewegende vormen, het zag er erg indrukwekkend uit.

De tweede opvallende verandering kwam wat later in de show, behorend bij de toegift. Na een pauze en een intermezzo van de band, kwam er een groot roze doek naar beneden, waar Shakira voor verscheen. Het was tijd voor een artistiek gedeelte, gekleed in roze doek liet ze zien dat ze naast buikdansen ook andere vormen van dans bezit. Ook dit was erg indrukwekkend en sierlijk. Op het doek werden bewegende figuren geprojecteerd, waarna de dans over ging in Hips Don’t Lie. Een zestal danseressen en de toetsenist voegde zich bij Shakira en het slotnummer was begonnen.

Maar voordat ik dat beschrijf wil ik nog even terugkomen op andere stukken uit de show. Omdat Shakira zo veel verschillende kostuum droeg, waren en opvullingen nodig om haar de tijd te geven om om te kleden. Een van deze gaten werd gevuld door de projectie van Shakira met een andere danseres op het grote doek wat ook bij de laatste dans naar beneden was gelaten. Net als de eerder beschreven dansen, stond ook hier iedereen met open mond te kijken, zo mooi.

Naast dat Shakira natuurlijk veel buikdans-kunsten liet zien, had ze nog een dans voorbereid. Gewapend met een touw liet ze ons een sterk staaltje dans zien, wat overging in Whenever, Wherever. Totaal duurde dit stuk 9 minuten, en ook hier stond iedereen met verbazing te kijken. Natuurlijk werd er voluit meegezongen, net als bij Underneath Your Clothes en vele andere nummers. Bij de Spaanse nummer was Shakira iets beter te verstaan, maar door de grote hoeveelheid aanwezige Spaanse fans, werd ook hier luidkeels meegezongen.

De band werd door Shakira uitgebreid voorgesteld, wat iets te lang duurde. Ze kregen daarna de mogelijkheid om een paar minuten te laten horen wat ze in huis hadden. De drummer ging helemaal uit zijn dak, en de overige muzikanten lieten ook van zich horen. Een band die Shakira perfect kon begeleiden.

Door de mooie gevarieerde show, prachtige belichting, ijzersterke stem van Shakira en haar danspasjes werd het publiek g etrakteerd op een prachtig concert. Een mooi concert als het op 3 februari plaats had gevonden. Na het eerste nummer vertelde Shakira dat ze het erg waardeerde dat we er weer waren en bood ze nogmaals haar excuses aan, ze zou zich voor 110% geven om het goed te maken. Die extra 10% hebben we helaas niet gezien.

Na 100 minuten, rond 22:10, werd het stil, en nog geen minuut later gingen de lampen in het station aan. Afgelopen? Nee, dat kan toch helemaal niet. Ik stond klaar voor een allerlaatste toegift om dit mooie concert spetterend af te sluiten. Maar deze toegift was blijkbaar al geweest. Nadat Shakira ons eerder al had bedankt, en er een lange, donkere stilte was gevallen, die opgevuld werd met het filmen van het publiek, kwam Shakira terug met haar artistieke roze dans. Dit was achteraf te toegift, maar omdat er vaker van deze intermezzo’s waren om haar de kans te geven zich om te kleden, dacht ik dat dit er ook bij hoorde, wat niet zo was dus. Na Hips Don’t Lie werden er snipper-kanonnen afgeschoten, wat het einde van de show moest voorstellen. Dit kwam niet zo over, ik miste een echt einde aan het concert, en volgens mij waren er meerdere die er zo over dachten. Een daadwerkelijk gigantisch slotaplause heb ik dan ook niet gehoord.

Nadat de meeste muzikanten van het podium af waren, bleef de percussionist nog even staan om ons op te jutten om harder te gaan klappen, iets wat niet nodig hoeft te zijn bij het eind van een super goed concert. Al met al miste de show dat kleine extraatje om de show perfect te maken. Alles was zo voorbij, en eigenlijk een beetje matig voor iets waar nog zes maanden extra op gewacht moest worden. Ik had nagevraagd hoe laat het ongeveer afgelopen was, en dat zou rond 22:30 zijn. De lampen gingen om 22:10 aan, het had Shakira wel gesierd als ze nog twee nummer extra had gegeven, vooral omdat ze aangaf 110% te geven.

Op dat moment was ik erg teleurgesteld. Ik had het er met mijn buurman over, en die dacht ook dat dit concert geen goede recensie zou krijgen. Dit valt mee, de meeste kranten spreken van een prachtige show, maar een aantal stellen ook dat het wat mager was voor een artiest die iets goed te maken had.

Conclusie
Tijdens de tocht naar de uitgang, die gepaard ging met duwen en trekken, wist ik nog een poster te bemachtigen en eenmaal buiten werden er nog meer aangeboden voor een prijs die ik niet kon negeren. Zo ging ik met 2 poster onder mijn arm richting te bussen, waar ik vorige keer bijna 30 minuten moest wachten. Dit keer was het iets positiever gesteld, ik kon opvallend genoeg zo doorlopen, en kon me zelf in de eerste bus proppen, terwijl mensen al minuten lang stonden te wachten op een mogelijkheid. Aangekomen op CS Nijmegen moest ik nog bijna een uur wachten op de trien naar Wijchen, maar gelukkig was deze wachttijd niet zo erg als de vorige keer, waardoor ik rond half 1 à 1 uur weer thuis was en snel mijn foto’s ging bekijken.

Mijn foto’s staan nu online: http://www.blijblauw.com/fotos/fotos.php?mp=shak07

Nu ik er wat nachtjes over geslapen heb, was het toch wel een erg mooie show. De teleurstelling vlak na het concert is redelijk verdwenen, al blijf ik het een matige show vinden als een concert waar we zes weken langer op moeten hebben wachten. Alles kon me net niet raken zoals ik bij andere concerten wel eens heb. Gelredome is helaas niet uit zijn voegen gebarst maar Shakira heeft wel laten zien wat ze waard is. En natuurlijk blijft het geweldig om zo’n vrouw eens live te zien. Toch stiekem maar uitkijken naar de volgende keer! Hopelijk gaat het dan niet zo snel voorbij.

Erik van Vliet